31 de octubre de 2005

Samaín


Supoño que tería nove ou dez anos, non máis. Era por estas datas e estaba na casa de miña avoa, en Ponte, unha pequena aldea preto de Noia. Ela gardaba no cuberto dúas ou tres cabazas que baleirou antes de subilas á casa. Cun coitelo debuxoulles ás cabazas o nariz, os ollos e unha horrible boca. Despois acendeu varias candeas e meteunas dentro daquelas caras. As cabazas pasarían a noite á intemperie. Aquel acontecemento que seguín con tanto interese quedou aparcado na miña memoria. Hai catro ou cinco anos, ó fío da polémica pola importación/invasión do halloween, descubrín que en varios lugares de Galicia xurdira un movemento que trataba de recuperar unha tradición celta de nome Samaín. Sostiñan as voces destes colectivos que foron precisamente emigrantes europeos os que levaran a tradición ós Estados Unidos e que agora viña de volta deturpada. Cando oín a aquelas persoas, apareceu na miña mente a imaxe dunha muller maior debuxándolle cun coitelo ollos, nariz e boca a unha cabaza. Supoño que miña avoa terá máis de celta que de ianqui.

Comentarios á fotografía:
1. Non coñezo de nada a esa señora.
2. Fíxese o lector no detalle do escudo do Dépor nunha das cabazas.

28 de octubre de 2005

Vuelta al cole: el primer texto

I usually get up at 5,30 in the morning. I like listening music, spanish pop, mostly. I often go out in the afternoon, but I usually go to bed early. At the weekend, I always get up late and I often go out with friends in the night. I never watch television, but I always listen to the radio.

25 de octubre de 2005

Vuelta al cole

Mañana es el día. A los 30 años quien esto suscribe volverá a las aulas para tratar de recordar lo poco que en su día aprendió de inglés. No tiene mérito. Mérito es el de aquellos cincuentones, o sesentones, que se embarcan en iniciativas como la Universidad Senior de A Coruña o tratan de aprender cosas como manejarse en internet.

22 de octubre de 2005

Doce vento

Doce vento,
testemuño do segredo
que son no meu tempo.
Na beira,
o mar lento.
Quento,
acudo ó desexo.
A palabra é ventura,
loucura que aproveito.

Xan Mallo


19 de octubre de 2005

Eduardo Haro Tecglen

"Ni un solo día de su vida ha dejado de escribir, de decir lo que pensaba, de denunciar la injusticia, de mostrar el otro lado del espejo o de levantar la alfombra para ver que se escondía debajo." Concha Barral (Sigue)

Árbitros

Casi nunca hacen declaraciones, pero esta vez han decidido salir a la palestra. Los árbitros españoles han dicho que están hartos de las críticas desmedidas a su trabajo y de que se dude de su netraulidad. Y no les falta razón. Cierto es que hay árbitros que parecen francamente mediocres, al igual que hay fontaneros y periodistas, dos ejemplos escogidos al azar, que también lo son. La diferencia es que los segundos no tienen a 20 mil fulanos insultándolos cada vez que se equivocan al cambiar un grifo y a los últimos no les espera una panda de energúmenos cuando no se han atrevido a preguntar en una rueda de prensa. La hipocresía en el fútbol llega a tal extremo que todos los que de este mundo viven dicen que habría que solucionar el problema de los árbitros, cuando en el fondo sólo pretenden que todo siga como está. El arbitraje y sus polémicas son parte de un espectáculo pasional en el que los espectadores se desahogan con el insulto y los protagonistas se justifican con errores ajenos. Lo racional sería que la repetición de un vídeo decidiese lances trascendentes como un penalti dudoso o un gol fantasma. Pero no interesa. Insulta al árbitro es otro ingrediente más de un menú que todos quieren degustar.

18 de octubre de 2005

Lluvia

Llueve. Mantengo desde pequeño la costumbre de mirar cómo llueve. Me recuerdo en la ventana, enfundado en aquella vieja bata que todavía conservo, embobado al ver cómo cae el agua. De nuevo, ahora, con las primeras lluvias del otoño recupero esa sensación de bienestar, de calor de hogar; agazapado tras la ventana, simplemente mirando cómo llueve. De pequeño tenía una teoría. Decía que la vida es como correr debajo de la lluvia. Puedes correr porque no quieres mojarte o puedes correr mientras disfrutas de ella. De la lluvia. De la vida.

10 de octubre de 2005

República Independente de Eirís. Atardecer

¡Ojo! Trabajar engorda

Leo con asombro la prensa: "El peso de las mujeres en el mercado laboral gallego aumentará en cinco años". Semejante titular me sugiere varias PREGUNTAS:

¿De verdad entrar en el mercado laboral -vamos, encontrar trabajo- engorda?
¿Sólo en el mercado laboral gallego?
¿Sólo las mujeres?
¿Por qué durante cinco años? ¿Qué pasa después?
¿Cuántos kilos se engorda?

7 de octubre de 2005

Qué sabios!

Durante meses, la cúpula de Iberia ha reunido a una especie de comité de sabios de la economía para elaborar el plan estratégico de la compañía. Seguramente esos expertos, con másters en economía de empresa, marketing, análisis de mercados y otras especialidades en las mejores universidades del mundo, han buscado durante todo este tiempo fórmulas mágicas para reducir costes y aumentar beneficios en la compañía aérea. Tras meses de reuniones, discusiones, análisis comparativos y profundos estudios, han elaborado lo que denominan plan estratégico. Sus conclusiones, sin duda, revolucionarán la economía. Para reducir costes, hay que despedir a trabajadores y congelar los salarios de los que se quedan. Pues para llegar a semejante conclusión, no hacía falta ni tantos expertos, ni tantos estudios, ni tanto plan estratégico.

1 de octubre de 2005

Para algunos

Para algunos vivir es galopar
un camino empedrado de horas,
minutos y segundos.

Yo más humilde soy
y sólo quiero que la ola que surge
del último suspiro de un segundo
me transporte mecido
hasta el siguiente

Santos Isidro Seseña

República Independente de Eirís. Amencer

Compartir