Resumiendo,
que me grita el escenario ven,
resumiendo,
pido un empujón, no te das cuen,
resumiendo,
que vomito con la televisión,
resumiendo,
me hace falta un polvo, un buen rock and roll,
resumiendo,
nos veremos cuando se ponga el sol.
Joaquín Sabina
Que sigan así. Que se repartan a tarta. Aquí poñemos un dos meus e aí un dos teus. ¿Imparcialidade? ¿pluralidade? ¿veracidade? ¿honestidade? ¿servizo público? Que máis da. Reparto da tarta audiovisual por meros criterios partidistas. Seica dá igual un economista ca un xornalista. A cuestión é que sexa dos nosos, ou dos teus, segundo o caso. E un que pensaba que se ía acabar con iso de "¿qué hay de lo mío"?
H&M, Burberry y Chanel han decidido romper con Kate Moss, después de que el Daily Mirror publicase unas fotografías en las supuestamente la modelo esnifa cocaína. Poco les importa a estas multinacionales que Kate Moss consuma o no drogas. La echan por las fotografías. Es cuestión de imagen.
Agora resulta que PSOE e BNG queren alguén de perfil económico para a dirección xeral da CRTVG. Poden seguir dándolle voltas ó tema, cambiar mil veces de perfil, de nome. Mentres na TVG segue o Piñeiro (coido que de súper non ten nada) e os informativos seguen controlados polo PP. Poderá haber cambio, pero se non hai medios para contalo ese cambio non existirá.
Catro anos do derrubo do Asilo de Adelaida Muro, o edificio coas galerías más amplas da Coruña.
Bajo mi brazo casi nunca falta el periódico cuando salgo del trabajo a desayunar. Estos días necesitaría más de un brazo. Porque al diario que siempre viene conmigo tuve que sumarle primero el Metro que me entregaban en la calle, después el Qué, que me entregaban en la calle y ahora también el 20 Minutos, que me entregan en la calle. ¿Cómo es posible que una ciudad de 250 mil habitantes, con tres periódicos locales generalistas y otro deportivo, los cuatro de pago, tenga tres diarios gratuitos? Como decía la canción que sonaba en aquel programa de radio de Antón Reixa, "no hay cama p'a tanta gente".
As útimas, que non derradeiras, estimacións estiman (sendo estimacións non podían facer moito máis) que as obras na República Independente de Eirís (RIE, menuda gracia) durarán aínda dous anos máis, e xa remato cos incisos. Pero as dúbidas seguen sobre a mesa:
-¿Cubrirán realmente a parte que queda entra o túnel e a nova ponte?
-¿Cara onde vai esa ponte?
-¿Para quen serán esas viviendas públicas?
Seguiremos informando.
O hórreo: Simpatía por los Stones
Trillo vio "tristeza infinita" en los ojos de Aznar cuando Rato le dijo que no estaba de acuerdo con acudir a la guerra de Irak. ¿Tendría alegría infinita si dijese que sí? ¿Se puede estar alegre por ir a una guerra?
Nin a internet, nin os medios de comunicación, nin a banca. O novo gran poder é o das máquinas. É o fax quen che di "reponga papel en bandeja 2" (onde raios estará esa bandexa?); a impresora ordénache -nunca piden as cousas con educación- "reponga toner" e unha estrana voz que ninguén sabe moi ben de onde sae diche "calle San Andrés, puede cruzar". O caso das computadoras é aínda peor. Cando por fin fas o que ela che mandou, espétache: "Está seguro de que quiere cerrar esta aplicación?". "Que se estou seguro? Pero se fuches quen mo ordenou!".
Conocí a Dean poco después de que mi mujer y yo nos separásemos. Acababa de pasar una grave enfermedad de la que no me molestaré en hablar, exceptuando que tenía algo que ver con la casi insoportable separación y con mi sensación de que todavía había muerto. Con la aparición de Dean Moriarty empezó la parte de mi vida que podría llamarse mi vida en la carretera.
Jack Kerouac
Qué es la magia, preguntas
en una habitación a oscuras.
Qué es la nada, preguntas,
saliendo de una habitación.
Y qué es un hombre saliendo de la nada
y volviendo solo a la habitación.
Leopoldo María Panero
O barrio de Eirís, autoproclamado República Independente, segue en obras. É a nova Zona Cero.